"बावुरामको स्टाटस भन्दा बिश्णु रिजालको कमेण्ट बढि चर्चाको बिषय बनेपछि ...

भिडियो हेर्न माथिको बक्समा क्लिक गर्नुहोस 

साउन, काठमाडौं । एकीकृत माओवादीका प्रभावशाली नेता डा बाबुराम भट्टराइले एउटा साप्ताहिक पत्रिकालाइ लगाएको आरोपप्रति पत्रिकाका सम्पादकले आपत्ति जनाएका छन । बुधवार साप्ताहिकका सम्पादक विष्णु रिजालले बाबुरामको फेसबुक स्टाटसप्रति तीब्र आपत्ति जनाएका छन ।यसअघि पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र विरुद्ध लेखेको स्टाटसमा बावुरामले एउटा वामपन्थी पाटीको मुखपत्रले ज्ञानेन्द्रको खातिरदारी गरेको आरोप लगाएका थिए । पत्रिकाको नामै नलिइ बावुरामले माक्वसाद कतिसम्म भष्टीकरण हुदोरहेछ भनेरलज्जित बनाएको आरोप लगाएका थिए । बाबुरामको स्टाटस आएलगत्तै सम्पादक रिजालले ‘म नै गणतन्त्र हुँ’ भन्ने भ्रमवाट मुक्त हुन बावुरामलाइ सुझाव दिएका छन ।सम्पादक रिजाल नेकपा एमालेका वरिष्ठ नेता माधवकुमार नेपाल निटक मानिन्छन । रिजालले बावुरामलाइ फर्काएको जवाफ यस्तो छःएमाओवादी नेता बाबुराम भट्टराईले आफ्नो फेसबुकमा ज्ञानेन्द्रका बारेमा उहाँले गरेको टिप्पणी र त्यसबाट उत्पन्न प्रतिक्रियाका बारेमा लेख्ने क्रममा ‘झन् एउटा वामपन्थी पार्टीको साप्ताहिक मुखपत्रले त सम्पादकीय नै लेखेर ज्ञानेन्द्रको खातिरदारी गरेको देख्दा माक्र्सवादको कतिसम्म भ्रष्टीकरण हुन सक्दोरहेछ भनेर लज्जित बनाएको छ’ भन्ने वाक्य उल्लेख गर्नुभएको छ । पत्रिकाको नाम नलिइए पनि आजै प्रकाशित भएको, त्यसै विषयमा सम्पादकीय लेखेको र अरु साप्ताहिक पत्रिकाले त्यस विषयमा सम्पादकीय नलेखेकाले त्यो ‘बुधबार’ साप्ताहिकलाई नै भनेको हो कि भन्ने परेर यहाँ केही कुरा उल्लेख गर्न खोजिएको छ ।प्रथमत: एमाओवादीका फाँसीवादी क्रियाकलाप र बाबुरामजीहरुका प्रचारमुखी स्टन्टहरुको विरोध गर्नुको अर्थ ज्ञानेन्द्रको समर्थन होइन । कानुन र प्रक्रिया मिलाएर ज्ञानेन्द्रलाई जेल हालेमा कसैलाई आपत्ति छैन । तर, ज्ञानेन्द्रले प्रचारमै आउनका लागि एक करोड खर्चेर २५ लाखको राहत वितरण गर्दा बाबुरामजीहरुले जुन रुपमा आकाशै खसे जस्तो गरी उनलाई प्रचारमा ल्याउन खोज्नुभएको छ, यसबाट उहाँको नियतमाथि प्रश्न उठाउन सकिन्छ । १४ औं शताब्दीका ‘म नै राज्य हुँ’ भन्ने शासकहरुलाई झैं उहाँलाई ‘म नै गणतन्त्र हुँ’ भन्ने भ्रम छ भने त बेग्लै कुरा हो नत्र भने लोकतन्त्रमा समर्थनका साथै आलोचना गर्ने अधिकार पनि उत्तिकै स्वतन्त्र हुन्छ । नागरिकका रुपमा ज्ञानेन्द्रलाई हिँडडुल गर्नमै प्रतिबन्ध लगाउने कुनै कानुन छ भने डाक्टरसाब जस्तो विद्वान्ले देखाइदिए हुन्छ ।जहाँसम्म ज्ञानेन्द्रमाथि लागेका आरोपहरु छन्, तिनका बारेमा अरु केही भन्नु छैन । इतिहासकै कुरा गर्ने हो भने उनका पूर्खा पृथ्वीनारायण शाहको प्रशंसा गर्नेमध्ये बाबुरामजी अग्रपंक्तिमा हुनुहुन्छ भने निकट विगतको कुरा गर्ने हो भने उनका दाजु वीरेन्द्रसँग अघोषित कार्यगत एकता गर्ने पनि उहाँहरु नै हुनुहुन्छ । अझ सिंहानुक बनाउनका लागि वार्ता गर्न पटकपटक अनुनय विनय गर्दा पनि ज्ञानेन्द्रले वास्ता गरेनछन् भन्ने कुरा पनि उहाँले नै खुलासा गर्नुभएको छ ।यी सबै पृष्ठभूमिमा २०६२/६३ को जनआन्दोलनमा जनधनको क्षतिको कुरा गर्ने हो भने माओवादीको कथित जनयुद्धको तुलनामा त्यो अत्यन्तै न्यून छ । ज्ञानेन्द्रले चाहेका भए माओवादीले झैं केही सय वा हजार मान्छे मार्न सक्थे । तर, उनले त्यसो गरेननन् र यो पनि सत्य हो– त्यही कारण उनले राजगद्दी गए पनि आरामपूर्वक आफ्नै मातृभूमिमा बस्ने मौका पाएका छन् ।तर, गणतन्त्रलाई संस्थागत गर्न आफू नसक्ने, स्थिर सरकार बनाउन आफू नसक्ने, संघीयताका विषयमा सहमतिमा पुग्न आफू नसक्ने, अर्बौं खर्च गरेर संविधानसभाबाट संविधान बनाउन आफू नसक्ने अनि त्यसको दोष जुँगा ज्ञानेन्द्रलाई दिने हो भने त्यसका बारेमा के भन्नु ? यही अर्थमा बुधबारले मरेका बाघका जुँगा उखेलेर बहादुरी नदेखाऊ भनेको हो । यस्तो कुराले बाबुरामजीले बुझेको माक्र्सवादको कहीं कतै भ्रष्टीकरण गर्छ भने त्यसमा कुनै आपत्ति छैन ।ज्ञानेन्द्रको कुबुद्धिले गर्दा क्रान्तिकारी देखिन पाएका एमाओवादीका नेताहरुलाई सबभन्दा राम्ररी थाहा छ– कतिबेला कसरी कसको खातिरदारी गर्नुपर्छ ? तिनीहरु राम्ररी बुझ्छन्– एडी मुनिहरुलाई कसरी पुज्नुपर्छ ? कुन–कुन ब्लकलाई कसरी खुसी पार्नुपर्छ ? अनि कसलाई दाहिने बनाउने कसरी सत्तामा जान सकिन्छ ? हामीलाई ज्ञानेन्द्र वा अरु कसैको खातिरदारी गर्नु पनि छैन र कसैले त्यस्तो खातिरदारी गरेको लुकाउनु पनि छैन ।